Blog Burn-Out

blog burn-out

“Joh Saar, blog je niet meer?” of “Doet je blog het niet?” Die vraag kreeg ik de afgelopen tijd regelmatig uit mijn omgeving. Van sommige wist ik dat ze meelazen (Hoi hoi!), van anderen wist ik het niet en was ik ergens verrast. Hoe heb je me gevonden dan? Maar inderdaad, ik blogde even niet. Ik had geen zin om te MOETEN schrijven, andere blogs te MOETEN lezen en alle mails te beantwoorden. Ik had een blog burn-out.

Blog Burn-Out

Een blog burn-out? Bestaat dat? Nou ja dus, want ik had er eentje. Het bloggen ging me ineens zo tegenstaan. Het gevoel dat ik iets moest schrijven, allerlei blogs moest lezen en dat alle dingen om het bloggen heen ook nog moesten gebeuren… Het ging me steeds meer tegenstaan. En daarom.. Daarom besloot ik er gewoon even mee te stoppen.

En wat werkte dat bevrijdend! Ik had meer tijd voor mijn studie, hoefde niet na te denken of er wel een artikel stond ingepland of waarover ik nu weer moest schrijven. Ik kon even alles loslaten en simpelweg bedenken of ik überhaupt nog wel wilde bloggen. Was het niet genoeg geweest?

10 Jaar

Ik blog dit jaar 10 (!) jaar (feestje!). Dat zijn heel wat artikelen, gemaakte foto’s, reacties en belevenissen van mijn kant. Maar voornamelijk het afgelopen jaar is er een hoop veranderd in mijn leven. Dingen die ik niet deel op mijn blog maar wel degelijk effect hadden op mijn doen en laten. Misschien ben ik wel veranderd en misschien wil ik nu geen leven meer online?
Na die tien jaar is ook de blogwereld veranderd van leuk verhaaltjes schrijven, een kijkje nemen in het leven van een ander, naar serious business. Je moet samenwerken met bedrijven, je moet een niche (gezondheid) hebben en je moet bloggen met een doel. Denk ik bij dat laatste voornamelijk als doel; plezier hebben in wat je doet, tegenwoordig telt dat niet meer. Het gaat om aantallen, cijfers en vooral volgers. Hoe meer, hoe beter!
Ik zeg altijd dat ik me daar niet door laat beïnvloeden maar stiekem liet ik me ook gek maken. Meer bloggen, voor meer volgers en ondertussen had ik bijna fulltime werk aan het terug mailen van bedrijven met de meest rare samenwerkingsvoorstellen.

Na een aantal weken miste ik het bloggen toch wel ergens maar ik besloot dat als ik doorging met bloggen het toch wat anders moest. Weer mijn eigen pad volgen, bloggen wanneer ik het echt wil en terug naar mijn doel; bloggen voor mijn plezier. En de volgers… Of het er nou 1, 10 of 100 zijn. Met iedereen ben ik blij! En nog steeds geen niche en de samenwerking op een heel laag pitje. Terug naar bloggen 1.0.

Twee weken geleden besloot ik dat schrijven op een nieuw kladblok ook fijner is dan op een oude en mijn WordPress-skills mochten best wel weer eens uit de koelkast. Ze hadden al lang genoeg in de kou gestaan. Gelukkig bleek nog dat ik WordPress nog ken van binnen en naar buiten en zo heeft mijn ‘kladblokje’ een nieuw jasje. Klaar voor een nieuw start.

Vandaag op 1 april besloot ik dat ik dat ik dit een mooie datum vind om weer te beginnen (geen grap!). Ik steek de stekker weer in het stopcontact en pak het bloggen weer op!

Bloggen, Zo Had Ik Het Niet Moeten Doen!

Bloggen, na bijna tien jaar bloggen kan ik wel zeggen dat het bijna een automatisme is geworden, een levenswijze, het bloggen zit in mijn bloed. Toen ik al zestien jarig meisje met een blog begon wist ik niks van schrijven, lay-outs en ‘blogregels’. SEO (Search Engine Optimization) daar had nog nooit iemand van gehoord, net als social media of samenwerkingen. Je deed maar wat en als je blog er goed uitzag dan was het al snel goed. Ik heb dus vele fouten gemaakt om te komen waar ik nu ben en het is soms best beschamend. Maar door schade en schande word je wijs toch?

blogboekje

Bloggen, Zo Had Ik Het Niet Moeten Doen!

Afbeeldingen ‘pikken’

Het lijkt zo makkelijk. Google even op ‘woonkamer’ en de mooiste afbeeldingen komen je tegemoet. Ik begreep dat ook niks van copyright en pakte de mooiste afbeeldingen en plaatste die bij een blog. Heel fout natuurlijk! Een afbeelding is altijd nog wat iemand en die gene moet ook zijn credit krijgen. Ik probeer dus zoveel mogelijk mijn eigen afbeeldingen te gebruiken en anders de bron te achterhalen en te vermelden. En nee… Pinterest en Google zijn geen bronnen!

Geen andere blogs lezen

Ik had totaal geen kaas gegeten van blogregels. Ik snapte dus ook niet waarom ik totaal geen bezoekers had. Ik las geen andere blogs en liet daar helemaal geen reacties achter. Niemand, op wat bekende na, wist dus eigenlijk dat mijn blog bestond. Pas toen ik het ook leuk vond om andere blogs te gaan lezen en reacties achter ging laten werd het tweerichtingsverkeer in plaats van eenrichtingsverkeer. Toen werd bloggen pas echt leuk.

Veel te persoonlijk

Ik had was jong en gooide bijna letterlijk alles op internet, namen en foto’s van anderen. Ik dacht nergens bij na. Google, die vind mij niet en iedereen vind het prima om op internet te komen. Gelukkig (!) weet ik ondertussen wel beter en plaats ik alleen namen en foto’s van mensen die zelf ook actief zijn op internet en weten dat ze genoemd worden op mijn blog. Anders kort ik namen af en plaats ik geen foto’s van die persoon. Niemand wil zomaar met mijn zijn hoofd op internet komen, ook ik niet, dus ik hou hier nu zeker rekening mee.

Fantatiek Twitteren

Zo’n zeven jaar geleden begon ik met Twitter. Eerst nog heel weinig, want zoveel mensen twitterde nog niet maar toen er steeds meer bloggers ook op Twitter kwamen was het veel te gezellig en schoot het bloggen er een beetje bij in. Mijn lezers wisten inmiddels alles al! Dat veel bloggers ook dit probleem hadden bleek wel, want in die tijd zijn er vele blogs gesneuveld.
Gelukkig heb ik nu een goede balans gevonden tussen Twitter en mijn blog. Twitter voor de korte boodschappen en mijn blog voor de langere en uitgebreide verhalen en dat bevalt mij prima!

Mij op laten jagen

Nu bloggen helemaal helemaal hip en happening is, is iedereen een ervaringsdeskundige. Er zijn hele blogs over het bloggen en de ene tip spreekt de ander weer tegen. Je moet veel lezers hebben, je moet minimaal vijf keer per week iets online zetten en werk aan je SEO!
Natuurlijk vind ik het leuk als mensen mijn blog lezen, daar doe ik het nu eenmaal voor. Maar bloggen is en blijft mijn hobby. Ik doe omdat ik het leuk vind en omdat het mij ontspant. Ik wil daarom niet werken met een minimaal aantal blogs per week of met deadlines. Ik heb aardig mijn regelmaat gevonden en wanneer ik even geen zin heb, dan schrijf ik niet. Zo blijft het bloggen voor mij leuk.

Welke fouten heb jij weleens gemaakt?

Mijn Werkplek

In blogland gaat weleens de vraag rond, waar blog je nou eigenlijk? Daar kon ik nooit zo goed een antwoord op geven, want ik werkte eigenlijk overal wel aan mijn blog. Wanneer je een laptop hebt, ben je niet gebonden aan een werkplek. Maar nu ik een desktop computer heb zit ik ‘vast’ aan mijn eigen werkplek. En ik merk dat ik dat helemaal niet erg vind. Het wordt steeds meer mijn plekje.

werkplek

Werkplek

Mijn werkplek heb ik pas opnieuw ingericht. Ik had namelijk ooit een oude tafel bij de kringloop op de kop getikt maar al snel werd deze te klein, voor een computer, papieren, mijn enorme verzameling pennen en knutselspullen. Daarnaast nam deze tafel veel te veel plek in, in mijn kamer. Hij was dus een doorn in mijn oog. Dit kon anders

Daarom kocht ik een bureau die in een hoek kon. Zo neemt hij goed de ongebruikte ruimte in beslag en is hij mooi ‘opgeborgen’ in een hoekje. Ook mijn enorme computer valt nu niet meer op, want hoe mooi deze ook is, wanneer hij uitstaat is het gewoon een sta-in-de-weg.

Toch was er nog iets wat me dwars zat, voordat mijn werkplek ook echt mijn werkplek zou zijn. De verzameling met papieren, knutselspullen en pennen wordt namelijk alleen maar groter en misschien komen daar binnenkort ook nog wel studieboeken bij. Terwijl ik mijn bureau het liefst zo opgeruimd mogelijk heb. Hoe meer spullen, hoe groter de afleiding.

Ik ging dus op zoek naar een goed opbergsysteem waarin ik mijn papieren, knutselspullen en boeken goed in kon opbergen en meteen een plekje geeft aan mijn printer, want die staat nu op een kastje op rolletjesmooi kastje en eigenlijk is dat gewoon zonde van het kastje, die valt door de printer helemaal weg. Na lang zoeken denk ik dat ik eindelijk, bij Otto.nl, een goed opbergsysteem heb gevonden.

Een kastje met verschillende lades, in het wit (passend bij mijn bureau) en op wielen, zodat ik hem altijd weg kan rijden als ik hem op een ander plekje wil hebben.

Ik merk nu al dat ik vaker aan mijn bureau ga zitten om te bloggen, te surfen op het internet, ideeën uit te werken of te knutselen. Ik hoop dat als straks lekker opgeruimd is, het echt helemaal mijn plekje is.

ot